Waarom ik dit bouw
Orani is Hebreeuws voor "mijn licht".
Niet als belofte dat alles weer goed komt. Eerder als idee dat het licht in jou er nog steeds is, ook als je het een tijd niet hebt kunnen zien.
Ik bouw Orani met liefde, of ik bouw het niet.
Niet als organisatie.
Niet als instantie.
Niet als plek waar jij eerst moet bewijzen dat het slecht genoeg met je gaat.
Ik bouw dit als één echt persoon, omdat ik geloof dat veel jongeren niet kapot zijn, maar te lang zijn vastgelopen.
En omdat ik denk dat het veel kan veranderen als iemand eindelijk ergens rustig mag beginnen, zonder druk, zonder masker en zonder meteen alles uit te hoeven leggen.
Voor mij moet deze plek echt voelen.
Warm. Menselijk. Vrijwillig. Veilig.
Niet als een systeem waar iets van je wordt verwacht, maar als een plek waar je even mag landen en eerlijk mag kijken naar wat er in jou speelt.
Wat ik met liefde bedoel
Liefde betekent hier niet iets zweverigs.
Ik bedoel ermee dat ik deze plek oprecht wil bouwen. Zonder verborgen agenda. Zonder jongeren te zien als nummers, cases of leads.
Ik geloof dat mensen groeien als ze zich gezien voelen.
Als er ruimte is.
Als er iemand is die niet meteen oordeelt, duwt of invult wie jij moet zijn.
Ik wil dat Orani zo'n plek wordt.
Een plek waar je iets van rust kunt voelen.
Iets van richting.
En misschien voor het eerst in lange tijd iets van: misschien ligt het niet alleen aan mij.
Niets moet, alles mag
Bij Orani hoef je niet meteen een account te maken.
Je hoeft niet meteen je naam te geven.
Je hoeft niet meteen je verhaal te vertellen.
Je hoeft niet eens meteen te weten wat je nodig hebt.
Je mag hier anoniem beginnen.
Je mag rondkijken.
Je mag twijfelen.
Je mag iets overslaan.
Je mag alleen lezen.
Je mag de zelfscan doen.
Je mag weer weggaan en later terugkomen.
Niets moet.
Alles mag rustig.
Dat is belangrijk voor mij, omdat ik niet wil dat deze plek voelt als nog iets waar je aan moet voldoen.
Ik wil juist dat het makkelijker wordt om de pagina om te slaan en eerlijk te zeggen:
'ik heb hulp nodig, maar ik weet nog niet waar ik moet beginnen.'
En dat dat dan genoeg is.
Waarom anonimiteit en privacy zo belangrijk zijn
Niet iedereen kan thuis vrijuit praten.
Niet iedereen heeft ouders of mensen om zich heen die echt veilig meekijken.
Soms kijken anderen juist mee op een manier die spanning geeft, druk geeft of het moeilijker maakt om eerlijk te zijn.
Dat wil ik hier juist niet.
Je moet hier kunnen beginnen zonder dat iemand over je schouder meekijkt.
Zonder dat je meteen zichtbaar hoeft te zijn.
Zonder dat je eerst toestemming nodig hebt om eerlijk te mogen voelen wat je voelt.
Daarom is anonimiteit hier geen extraatje.
Het is een belangrijk deel van de basis.
Ik wil dat jij zelf kunt kiezen wat je deelt, wanneer je iets deelt, en of je überhaupt iets deelt.
Wat je van mij wel kunt verwachten
Je kunt van mij geen perfect antwoord verwachten.
Wel echtheid.
Ik ben geen psycholoog of hulpverlener.
Ik ga je leven niet voor je oplossen.
Maar ik wil wel een rustige eerste plek bouwen waar je jezelf iets beter kunt begrijpen, iets meer richting kunt voelen en misschien een eerste haalbare stap kunt zetten.
Soms is dat al veel.
Ik geloof niet dat alles groot hoeft te zijn om belangrijk te zijn.
Een kleine eerlijke stap kan meer veranderen dan tien mooie woorden.
Wat je van mij niet hoeft te verwachten
Je hoeft hier geen druk te verwachten.
Geen systeemtaal.
Geen oordeel.
Geen rapport voor je ouders.
Geen plek waar over je gepraat wordt in plaats van met je.
Orani is ook geen crisiszorg en geen vervanging voor professionele hulp als die nodig is.
Maar het mag wel een eerste rustige plek zijn.
Een beginpunt.
Een plek waar je niet meteen alles hoeft te weten om toch serieus genomen te worden.
Een stukje dat echt over mij gaat
Toen ik ongeveer de leeftijd had die jij misschien nu hebt, bestond een plek zoals deze niet voor mij.
En eerlijk, vlak voordat ik hieraan begon voelde het nog steeds alsof zoiets eigenlijk niet bestond.
Als je hulp of begeleiding nodig had, ging dat vaak via officiële routes.
Via gesprekken. Via formulieren. Via instanties.
En heel vaak ook via je ouders, begeleiders of andere volwassenen die ertussen zaten.
Dat werkte voor mij niet.
Ik ben nu 36.
Op een moment vond mijn vader dat ik hulp nodig had.
De gemeente kwam erbij.
Gesprek. Nog een gesprek. Weer mijn verhaal vertellen. Nog een keer uitleggen wie ik was.
En dan ook nog horen:
'Ja, je vader heeft gebeld. Hij vertelde ook wat over jou.'
Ik weet nog dat ik toen zei:
'Vergeet wat hij zei. Hij kent mij niet.'
En eerlijk, ik denk dat er toen iets in mij veranderde.
Omdat ik ineens dacht:
waarom bestaat er geen hulp die ik zelf kies?
Waarom moet iemand anders weten dat ik hulp nodig heb voor iets wat van mij is?
Waarom moet een ouder, begeleider of instantie meekijken terwijl ik zelf nog niet eens weet wat er precies met mij aan de hand is?
Waarom is er geen plek waar ik gewoon rustig mag beginnen, zonder dat iemand meteen over mijn schouder meekijkt?
Dat is een grote reden waarom Orani bestaat.
Niet omdat ik alles weet.
Niet omdat ik iedereen wil redden.
Maar omdat ik geloof dat het anders moet kunnen.
Een jongere moet ook gewoon ergens mogen beginnen zonder meteen zichtbaar te worden.
Zonder dat ouders meekijken.
Zonder dat je eerst alles moet uitleggen.
Zonder dat je al precies moet weten wat je probleem is.
Soms weet je alleen dit:
'ik wil zo niet verder, maar ik weet ook nog niet wat dan wel.'
En ook dat moet genoeg mogen zijn.
Gelukkig weet ik inmiddels wel beter wat ik niet wil.
En juist daardoor kan ik iets bouwen dat veel beter laat zien wat ik wél geloof.
Ik geloof in rust.
In liefde.
In ruimte.
In kleine echte stappen.
En in een plek waar jij mag ontdekken wie je bent, zonder dat iemand anders dat eerst voor jou invult.
Misschien is deze plek ook voor jou
Misschien ben je moe van doen alsof het wel gaat.
Misschien wil je hulp, maar voelt alles meteen te groot.
Misschien weet je dat er iets moet veranderen, maar niet waar je moet beginnen.
Misschien maken je ouders of je omgeving het juist moeilijker om eerlijk te zijn.
Dan mag je hier rustig beginnen.
Anoniem als je wilt.
In je eigen tempo.
Zonder druk.
Misschien is dat niet alles.
Maar misschien is het wel precies waar je moet beginnen.