Je bent niet kapot, je bent misschien te lang vastgelopen

Soms is er niet iets mis met jou. Soms ben je te lang blijven leven in iets dat je klein maakte.

Sommige mensen zeggen dat ze kapot zijn als ze moe zijn. Maar sommigen bedoelen het echt. Niet als grap. Niet omdat ze een zware week hebben. Maar echt het gevoel dat er iets mis is met wie ze zijn.

Alsof anderen iets hebben wat zij missen. Alsof het leven bij anderen op de een of andere manier wel op gang komt, en bij hen steeds vastloopt. Alsof zij degene zijn die fout zitten.

Misschien noem jij jezelf al een tijd iets wat je niet bent

Misschien noem jij jezelf al een tijd lui. Of zwak. Of lastig. Of raar. Misschien denk je dat je gewoon beter je best moet doen. Dat je harder moet worden. Normaler. Sterker. Minder moeilijk.

Maar soms is dat niet de waarheid. Soms ben je niet kapot. Soms ben je vooral te lang blijven leven in iets dat je langzaam van jezelf heeft weggehaald.

Dat kan op veel plekken zitten

Dat kan thuis zijn. In je hoofd. In hoe je over jezelf bent gaan denken. In altijd moeten doorgaan, je aanpassen, spanning, geen rust voelen. In dingen dragen waar je eigenlijk te jong voor was.

En het lastige is: je hoeft niet compleet in te storten om toch vast te zitten.

Je kunt nog gewoon functioneren en toch vastzitten

Je kunt nog gewoon naar school gaan. Gewoon werken. Gewoon lachen als iemand iets zegt. Gewoon antwoorden geven als mensen vragen hoe het gaat. En toch vanbinnen steeds verder dichtgaan.

Dat is ook iets wat veel mensen niet zien. Ze zien alleen wat er nog lukt. Niet wat het kost. Niet hoe moe je bent op een plek die slaap niet oplost. Niet hoe vaak je jezelf al hebt proberen te forceren om weer normaal te zijn. Niet hoe snel je jezelf bent gaan zien als het probleem.

Als je dat lang genoeg gelooft

En als je dat eenmaal lang genoeg gelooft, verandert er iets. Dan denk je niet meer alleen: het gaat niet goed met mij. Dan denk je: er is iets mis met mij.

Dat is zwaar. Want als je gelooft dat jij zelf het kapotte onderdeel bent, wordt alles moeilijker. Dan voelt hulp ver weg. Dan voelt rust alsof je het niet verdiend hebt. Dan voelt stilstaan als falen. Dan voelt zelfs hopen soms dom.

Waarom ik Orani maak

Misschien is dat ook waarom ik Orani maak. Niet omdat ik denk dat ik iemand even kan herstellen. Zo werkt het niet. Niet omdat één tekst, test of gesprek ineens alles oplost.

Maar wel omdat ik geloof dat veel mensen niet als eerste nóg meer druk nodig hebben. Niet nóg meer uitleg. Niet meteen een plan om zichzelf te fixen.

Soms heeft iemand eerst iets anders nodig. Rust. Herkenning. Een plek waar je niet meteen hoeft te bewijzen dat het erg genoeg is. Een plek waar je niet direct in een hokje wordt gezet. Een plek waar je weer even kunt voelen: misschien ben ik niet kapot. Misschien ben ik gewoon te lang vastgelopen.

Dat verschil is niet klein

En dat verschil is niet klein. Dat verschil kan het begin zijn van iets nieuws. Niet meteen van een perfect leven. Niet meteen van herstel in één rechte lijn. Maar wel van iets zachters. Iets eerlijkers. Iets dat weer een beetje van jou voelt.

"Misschien ben je niet kapot. Misschien ben je moe. Misschien ben je verdwaald. Misschien ben je al te lang aan het overleven op plekken waar je nooit echt kon uitademen."

En misschien hoeft de eerste stap niet te zijn dat je jezelf fixt. Misschien is de eerste stap alleen dit: dat je stopt met jezelf zien als iets wat weg moet.